Οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης του ισχίου (κοξάρθρωση) είναι μια χρόνια εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων που οδηγεί σε παραμόρφωση των οστών. Στην κοξάρθρωση, όλα τα συστατικά της άρθρωσης εμπλέκονται στην παθολογική διαδικασία: αρθρικός χόνδρος, οστικές δομές που γειτνιάζουν με τον χόνδρο, αρθρική μεμβράνη, σύνδεσμοι, κάψουλα και μύες δίπλα στην άρθρωση. Όταν εμφανιστεί η νόσος καταστρέφεται ο αρθρικός χόνδρος, εμφανίζονται μικροκατάγματα οστών και οστεόφυτα (οστικές αναπτύξεις), καθώς και φλεγμονή του μυοσκελετικού συστήματος της άρθρωσης του ισχίου.
Ένας στους πέντε ανθρώπους παγκοσμίως παραπονιέται για προβλήματα στις αρθρώσεις. Αυτό μπορεί να είναι είτε πόνος ή περιορισμένη κίνηση στις αρθρώσεις ή συνδυασμός αυτών των συμπτωμάτων. Κάθε δεύτερη επίσκεψη στα εξωτερικά ιατρεία αφορά ασθενείς με μυοσκελετικές διαταραχές, με το 66% των περιπτώσεων να είναι άτομα κάτω των 65 ετών. Σύμφωνα με την τελευταία επιδημιολογική μελέτη, ο επιπολασμός της οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του γόνατος και του ισχίου στον ενήλικο πληθυσμό είναι 13%.
Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κοξάρθρωσης:
- Γενετική προδιάθεση. Μια κοινή αιτία της κόξαρθρωσης των αρθρώσεων του ισχίου είναι μια συγγενής ή επίκτητη μετάλλαξη του γονιδίου προκολλαγόνου τύπου II.
- Ηλικία. Ένας πιθανός λόγος για τον επιπολασμό της οστεοαρθρίτιδας στην τρίτη ηλικία είναι η ασυμφωνία μεταξύ της επιβλαβούς επίδρασης του εξωτερικού περιβάλλοντος στον αρθρικό χόνδρο και της ικανότητάς του να ανακάμπτει.
- Πάτωμα. Οι γυναίκες υποφέρουν από οστεοαρθρίτιδα πιο συχνά από τους άνδρες. Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες της επίδρασης της γυναικείας σεξουαλικής ορμόνης οιστρογόνου στον μεταβολισμό των οστών και των ορυκτών. Ωστόσο, η επιρροή του φύλου δεν είναι σαφής - σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, σε αντίθεση με τη βλάβη σε άλλες αρθρώσεις, δεν υπάρχουν διαφορές φύλου στην κόξαρθρο: η οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης του ισχίου εμφανίζεται εξίσου συχνά στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.
- Υπέρβαρος. Η σύνδεση της παχυσαρκίας με την εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας έχει αποδειχθεί. Ο υπερβολικός λιπώδης ιστός αυξάνει το επιβλαβές φορτίο στον χόνδρο. Επιπλέον, ο λιπώδης ιστός παράγει προφλεγμονώδη ένζυμα που βλάπτουν τον ιστό του χόνδρου.
- Δυσπλασίες οστών και αρθρώσεων. Σύμφωνα με έρευνες, το 80% των κοξαρθρώσεων που εμφανίζονται χωρίς προφανή λόγο σχετίζονται με προηγουμένως αδιάγνωστες δυσπλασίες της άρθρωσης του ισχίου – δυσπλασία και υπεξάρθρημα.
- Σκληρή σωματική εργασία. Η υπερβολική καταπόνηση των αρθρώσεων του ισχίου κατά τη διάρκεια ορισμένων σωματικών εργασιών μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη των αρθρώσεων και ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας. Γεωπόνοι, εκσκαφείς και άτομα με παρόμοια επαγγέλματα κινδυνεύουν.
- Τραυματισμοί. Μετά από τραυματισμό του ισχίου, ο κίνδυνος εμφάνισης κόξαρθρωσης αυξάνεται. Επιπλέον, η διαδικασία μπορεί να επηρεάσει είτε μια τραυματισμένη άρθρωση είτε και τα δύο.
- Επαγγελματικός αθλητισμός. Τα επαγγελματικά αθλήματα μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνιση κοξάρθρωσης τόσο ως αποτέλεσμα υπερβολικής πίεσης στις αρθρώσεις όσο και ως αποτέλεσμα τραυματισμού. Τα δυνητικά επικίνδυνα αθλήματα περιλαμβάνουν την άρση βαρών, τα άλματα στον στίβο και την αλεξίπτωτο.
- Ασθένειες των οστών και των αρθρώσεων - ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, λοιμώξεις των αρθρώσεων, αγγειακή νέκρωση, ουρική αρθρίτιδα κ.λπ.
- Ενδοκρινικές παθολογίες - Υποθυρεοειδισμός, υποπαραθυρεοειδισμός, ακρομεγαλία (βλάβη της πρόσθιας υπόφυσης), σακχαρώδης διαβήτης, παχυσαρκία.
Εάν παρατηρήσετε παρόμοια συμπτώματα, επικοινωνήστε με το γιατρό σας. Μην κάνετε αυτοθεραπεία - είναι επικίνδυνο για την υγεία σας!
Συμπτώματα οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του ισχίου
Τα κύρια συμπτώματα της κοξάρθρωσης περιλαμβάνουν: πόνο, περιορισμένη κινητικότητα και τσούξιμο στις αρθρώσεις, παραμόρφωση τους, λειτουργική βράχυνση του κάτω άκρου και περιοδικό οίδημα στην περιοχή της άρθρωσης.
Πόνος ποικίλης έντασης. Ο πόνος στην άρθρωση είναι αρχικά ήπιος και εμφανίζεται για μικρό χρονικό διάστημα. Εμφανίζονται ή επιδεινώνονται όταν περπατάτε ή κάνετε άλλες σωματικές δραστηριότητες όπως οκλαδόν, σκύψιμο και άρση βαρέων αντικειμένων. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, ο πόνος αυξάνεται και ακόμη και η μακροχρόνια ανάπαυση δεν φέρνει ανακούφιση. Επιπλέον, ο πόνος εμφανίζεται με παρατεταμένη ακινησία και στερέωση της άρθρωσης σε μία θέση.
Οι ασθενείς παραπονούνται για τον λεγόμενο «αρχικό πόνο» στις αρθρώσεις του ισχίου μετά από ύπνο, οδήγηση και άλλες μεγάλες χρονικές περιόδους. Ο «αρχικός πόνος» στην κοξάρθρωση δεν διαρκεί περισσότερο από 30 λεπτά. Ο πόνος αυξάνεται με την υποθερμία ή σε μια στρεσογόνα κατάσταση. Μπορούν να εντοπίζονται στην περιοχή των γλουτών ή της βουβωνικής χώρας, καθώς και στο μπροστινό ή στο πλάι του μηρού. Εάν ο πόνος εξαπλώνεται κατά μήκος των νεύρων του οσφυϊκού πλέγματος, μπορεί να αναφέρεται σε μέρη του μηρού ή στο γόνατο που είναι μακριά από το κέντρο του σώματος. Μερικές φορές ο πόνος εξαπλώνεται στην οσφυοϊερή σπονδυλική στήλη και στον κόκκυγα.
Περιορισμός της κινητικότητας των αρθρώσεων. Οι κινήσεις στην άρθρωση του ισχίου είναι περιορισμένες λόγω πόνου στην κοξάρθρωση. Σε αυτή την περίπτωση, η περιστροφή (τόσο προς τα μέσα όσο και προς τα έξω) και η προσαγωγή (κίνηση προς το κέντρο του σώματος) του κάτω άκρου είναι πιο συχνά εξασθενημένες, αλλά η απαγωγή (κίνηση από το κέντρο του σώματος) και η κάμψη και η έκταση μπορεί επίσης να επηρεαστούν. Η αδυναμία εκτέλεσης παθητικών κινήσεων στην άρθρωση λόγω έντονου πόνου οδηγεί σε αντισταθμιστική παραμόρφωση της λεκάνης. Το βάδισμα του ασθενούς αλλάζει, οι γλουτοί προεξέχουν προς τα πίσω και το σώμα λυγίζει προς τα εμπρός καθώς το βάρος μετατοπίζεται στην τραυματισμένη πλευρά. Εάν υπάρχει βλάβη και στις δύο πλευρές, οι ασθενείς με κόξαρθρο αναπτύσσουν «βάδισμα πάπιας».
Εμφανίζεται τακτικά στην κοξάρθρωση Οίδημα στην περιοχή της άρθρωσης, το οποίο μπορεί να είναι αόρατο λόγω του μυϊκού και λιπώδους στρώματος. Χαρακτηριστικό επίσης της νόσου Τραγούρα στις αρθρώσεις κατά την κίνηση, σταδιακή παραμόρφωσή τους και λειτουργική βράχυνση του κάτω άκρου.
Συχνά η ασθένεια επηρεάζει μια άρθρωση, στη συνέχεια η διαδικασία εξαπλώνεται σε άλλες. Μερικές φορές όμως η οστεοαρθρίτιδα επηρεάζει πολλές αρθρώσεις ταυτόχρονα και εμφανίζεται πολυοστεοάρθρωση. Η πολυοστεοάρθρωση είναι χαρακτηριστική για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή με κληρονομική προδιάθεση και συνοδά νοσήματα – ασθένειες των οστών, των αρθρώσεων και ενδοκρινικές διαταραχές.
Παθογένεια αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Τόσο η μηχανική βλάβη (τραύμα και μικροτραύμα λόγω αυξημένης φυσικής καταπόνησης στην άρθρωση) όσο και γενετικοί, ορμονικοί και μεταβολικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην παθογένεση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου. Συχνά δεν είναι δυνατό να βρεθεί ποιος παράγοντας επηρέασε την ανάπτυξη της νόσου σε έναν συγκεκριμένο ασθενή, αλλά συχνά η ασθένεια αναπτύσσεται μετά από βλάβη των ιστών λόγω μηχανικού τραύματος.
Η βλάβη των ιστών διεγείρει τη διαίρεση των κυττάρων του χόνδρου (χονδροκύτταρα) και η παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών, οι οποίες συνήθως υπάρχουν μόνο σε μικρές ποσότητες στον χόνδρο, αυξάνεται. Οι κυτοκίνες πυροδοτούν τη φλεγμονώδη διαδικασία, για παράδειγμα, υπό την επίδραση της φλεγμονώδους κυτοκίνης IL-1, απελευθερώνονται ένζυμα που καταστρέφουν τον αρθρικό χόνδρο. Υπό την επίδραση των κυτοκινών, αυξάνεται επίσης η παραγωγή του ενζύμου COX-2 και άλλων ουσιών που έχουν τοξική επίδραση στον χόνδρο.
Η αρθρίτιδα παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κοξάρθρωσης - φλεγμονώδεις παθήσεις της αρθρικής μεμβράνης των αρθρώσεων ή των συνδέσμων με συσσώρευση υγρού στην κοιλότητα.
Η μείωση της ελαστικότητας και της αντοχής του αρθρικού χόνδρου που σχετίζεται με μεταβολικές διαταραχές οδηγεί σε μείωση της αντοχής του στη μηχανική καταπόνηση. Στην κοξάρθρωση, όλα τα συστατικά της άρθρωσης εμπλέκονται στην παθολογική διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου του υποχόνδριου οστού. Επειδή οι μεγάλες αρθρώσεις των κάτω άκρων υποστηρίζουν το βάρος του σώματος, υπόκεινται σε σημαντική μηχανική καταπόνηση, με αποτέλεσμα μικροκατάγματα στην υποχόνδρια πλάκα και τον χόνδρο. Τα μικροκατάγματα κάνουν το υποχόνδριο οστό να γίνει πιο πυκνό, οδηγώντας σε οριακή ανάπτυξη του οστικού ιστού - οστεοφύτων. Και αυτό με τη σειρά του διεγείρει την περαιτέρω διάσπαση του αρθρικού χόνδρου.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης του ισχίου είναι κληρονομική. Η κληρονομική οστεοαρθρίτιδα πιθανώς κληρονομείται πολυγονιδιακά - προκαλείται από τη δράση πολλών γονιδίων, καθένα από τα οποία έχει μόνο ένα αδύναμο αποτέλεσμα. Ορισμένες ασθένειες προκαλούνται από μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν τα μακρομόρια του αρθρικού χόνδρου, οδηγώντας σε ρήξη του. Τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για τη διαίρεση των χονδροκυττάρων μπορούν επίσης να επηρεαστούν. Επιπλέον, κληρονομούνται μεταβολικές διαταραχές όπως η πυροφωσφορική αρθροπάθεια, μια ασθένεια κατά την οποία κρύσταλλοι πυροφωσφορικού ασβεστίου συσσωρεύονται στον αρθρικό χόνδρο και στο αρθρικό υγρό.
Ταξινόμηση και στάδια ανάπτυξης της οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του ισχίου
Ανάλογα με τα αίτια της νόσου, η κοξάρθρωση χωρίζεται σε δύο κύριες μορφές: πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) και δευτεροπαθή (που προκαλείται στο φόντο ή λόγω άλλων ασθενειών).
Πρωτοπαθής κοξάρθρωση:
- Τοπική (επηρεάζει μόνο τις αρθρώσεις του ισχίου):
- μονόπλευρη?
- διμερής.
- Γενικευμένη (πολυοστεοάρθρωση) με βλάβη σε τουλάχιστον τρεις ομάδες αρθρώσεων (π.χ. γοφούς, γόνατα και μικρές αρθρώσεις των χεριών ή των ποδιών).
Δευτεροπαθής οστεοαρθρίτιδα:
- Μετατραυματική:
- οξεία - ως αποτέλεσμα οξέος τραυματισμού.
- χρόνια – μέσω της άσκησης ορισμένων αθλημάτων ή μέσω επαγγελματικών δραστηριοτήτων.
- Μεταβολικά νοσήματα (χρόνωση, αιμοχρωμάτωση, νόσος Wilson, νόσος Gaucher).
- Συγγενείς παθολογίες και αναπτυξιακές διαταραχές (συγγενής δυσπλασία ισχίου, νόσος Perthes, επιφυσιακή ολίσθηση του μηριαίου οστού, σύνδρομο υπερκινητικότητας, βράχυνση κάτω άκρου, σκολίωση, οστική δυσπλασία).
- Ενδοκρινικές παθολογίες (ακρομεγαλία, υποθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης, υπερπαραθυρεοειδισμός, παχυσαρκία).
- Αποθέσεις αλάτων ασβεστίου (πυροφωσφορική αρθροπάθεια, ασβεστοτενοντίτιδα).
- Παθήσεις των οστών και των αρθρώσεων (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, νόσος του Paget, αγγειακή νέκρωση, λοιμώξεις).
Ανάλογα με την κλινική εκδήλωση, διακρίνονται οι ακόλουθες μορφές κοξάρθρωσης:
- Ασυμπτωματικά.
- Εκδηλώνεται, εκδηλώνεται με σαφή κλινικά συμπτώματα:
- ταχέως εξελισσόμενη, με συμπτώματα που αναπτύσσονται τα πρώτα τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της νόσου.
- αργά προοδευτική – κλινικά σημαντικά συμπτώματα εμφανίζονται μετά από πέντε χρόνια της νόσου.
Με βάση την ακτινογραφία, διακρίνονται δύο τύποι αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου:
- υπερτροφική - με σημάδια αυξημένης επανορθωτικής απόκρισης (οι βλάβες αντικαθίστανται από νέο ιστό, για παράδειγμα εμφανίζονται οστεόφυτα).
- ατροφική (μείωση του όγκου των ιστών).
Τα στάδια της νόσου μπορούν να προσδιοριστούν ακτινολογικά και κλινικά. Για τον προσδιορισμό του ακτινολογικού σταδίου της οστεοαρθρίτιδας της άρθρωσης του ισχίου, χρησιμοποιείται συχνότερα η ταξινόμηση των Kellgren και Lawrence (1957).
Στάδια οστεοαρθρίτιδας σύμφωνα με ακτινολογική ταξινόμηση
| στάδιο | χαρακτήρες |
|---|---|
| 0 | Κανένα σημάδι οστεοαρθρίτιδας δεν μπορεί να δει στις ακτινογραφίες |
| 1 | Ο χώρος της άρθρωσης δεν αλλάζει, μεμονωμένα περιθωριακά οστεόφυτα είναι ορατά |
| 2 | Ο χώρος της άρθρωσης δεν έχει αλλάξει. διαφανή περιθωριακά οστεόφυτα γίνονται ορατά |
| 3 | Το ύψος του διαστήματος της άρθρωσης είναι μέτρια μειωμένο, διαφανή περιθωριακά οστεόφυτα είναι ορατά |
| 4 | το ύψος του αρθρικού χώρου μειώνεται σημαντικά, τα σαφή περιθωριακά οστεόφυτα και η υποχόνδρια οστεοσκλήρωση γίνονται ορατά (συμπίεση του οστικού ιστού κάτω από την επιφάνεια του χόνδρου με διαταραχή της δομής του χόνδρου) |
Για τον προσδιορισμό του κλινικού σταδίου της νόσου, χρησιμοποιείται μια ταξινόμηση (1961) που λαμβάνει υπόψη τόσο τα κλινικά συμπτώματα όσο και τα κριτήρια απεικόνισης.
Κλινικά στάδια οστεοαρθρίτιδας
| στάδιο | χαρακτήρες |
|---|---|
| 0 | Ο χώρος της άρθρωσης είναι ασαφής και ανομοιόμορφα στενός, οι άκρες των αρθρώσεων είναι ελαφρώς μυτερές (αρχικά οστεόφυτα) και υπάρχει ελαφρός περιορισμός της κίνησης |
| 1 | ο χώρος της άρθρωσης στενεύει σημαντικά (κατά 50-60%), υπάρχουν σημαντικά οστεόφυτα, υποχόνδρια οστεοσκλήρωση και κυστική κάθαρση στις επιφύσεις των οστών. Στην κλινική κυριαρχεί η περιορισμένη κινητικότητα των αρθρώσεων, ο τραχύς ήχος τσακίσματος κατά τη διάρκεια των κινήσεων και η ήπια έως μέτρια μυϊκή απώλεια. |
| 2 | παραμόρφωση, ακαμψία της άρθρωσης. Ο χώρος της άρθρωσης στενεύει περισσότερο από 60-70% του φυσιολογικού ή απουσιάζει εντελώς. Εκτεταμένα οστεόφυτα, υποχόνδριες κύστεις και ποντίκια αρθρώσεων γίνονται ορατά - οστά, χόνδροι ή μικτές παθολογικές σχηματισμοί στην κοιλότητα της άρθρωσης |
Επιπλοκές της οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του ισχίου
Με την κοξάρθρωση, όλες οι επιπλοκές σχετίζονται ακριβώς με παθολογικές αλλαγές στις αρθρώσεις.
Η πορεία της κοξάρθρωσης μπορεί να περιπλέκεται από τοπικές φλεγμονώδεις διεργασίες:
- Θυλακίτιδα - φλεγμονή του θυλάκου στην περιοχή της άρθρωσης.
- Τενοντίτιδα – Φλεγμονή της εσωτερικής επένδυσης της θήκης του μυϊκού τένοντα.
- Σύνδρομο σήραγγας – τσιμπημένο νεύρο λόγω σχηματισμού μεγάλων οστεοφύτων ή παραμορφώσεων των αρθρώσεων.
Με την εξέλιξη της κοξάρθρωσης και τη μετάβασή της στα κλινικά στάδια ΙΙ και ΙΙΙ, ο πόνος περιορίζει την κινητικότητα της άρθρωσης και με την πάροδο του χρόνου εμφανίζεται αγκύλωση της άρθρωσης (σύντηξη ινών, οστών ή χόνδρου), που συνοδεύεται από πλήρη ακινησία.
Μπορεί να εμφανιστούν σημαντικές παραμορφώσεις στις αρθρώσεις Κατάγματα ή άσηπτη νέκρωση των οστών. Στην κοξάρθρωση, η άσηπτη νέκρωση της κεφαλής του μηριαίου είναι η πιο επικίνδυνη επιπλοκή.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει με τη σοβαρή κόξαρθρο Υπεξαρθρώσεις και εξαρθρήματα της άρθρωσηςκαθώς και η διείσδυση της κεφαλής του μηριαίου στην πυελική κοιλότητα. Εξαρθρήματα και υπεξαρθρήματα της άρθρωσης του ισχίου έχουν ως αποτέλεσμα πόνο (αρχικά οξύ, μετά θαμπό και πόνο) που αυξάνεται με το περπάτημα και άλλες σωματικές δραστηριότητες, καθώς και παραμόρφωση της άρθρωσης, χωλότητα και μερικές φορές βράχυνση του προσβεβλημένου άκρου.
Παρά την απουσία συστηματικών εκδηλώσεων της ίδιας της αρθροπάθειας, στη σύγχρονη κλινική πρακτική δίνεται όλο και μεγαλύτερη προσοχή στις ασθένειες που σχετίζονται με αυτήν. Πρόκειται για παθολογικές καταστάσεις που υπάρχουν ή προκύπτουν στο πλαίσιο μιας τρέχουσας ασθένειας. Λόγω των φλεγμονωδών αντιδράσεων που συμβαίνουν με την οστεοαρθρίτιδα, οι αθηρωματικές πλάκες σχηματίζονται όλο και περισσότερο στα εσωτερικά τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο Καρδιαγγειακές παθήσεις. Η μειωμένη σωματική δραστηριότητα λόγω πόνου και η περιορισμένη κινητικότητα των αρθρώσεων οδηγεί σε αυτό Παχυσαρκία, κατάθλιψη και κακή ποιότητα ζωής. Μπορεί να εμφανιστεί με μακροχρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων επηρεάζει το ανώτερο γαστρεντερικό σωλήνα, και επίσης αυξάνεται ο κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου και νεφρικής νόσου.
Διάγνωση οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του ισχίου
Η διάγνωση της κοξάρθρωσης γίνεται με βάση τις κλινικές εκδηλώσεις και την ακτινογραφία. Δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά εργαστηριακά σημεία για τη διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας.
Σχετικά με τις κλινικές εκδηλώσεις Η διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας της άρθρωσης του ισχίου εξαρτάται πρωτίστως από τον πόνο και τον τύπο του. Ο πόνος στην οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης του ισχίου εμφανίζεται και αυξάνεται για αρκετά χρόνια (μερικές φορές σε αρκετούς μήνες σε ταχέως προοδευτική μορφή). Ο πόνος εμφανίζεται ή επιδεινώνεται κατά την άσκηση ή την ορθοστασία. Εάν ο ασθενής αισθάνεται πόνο κατά την ηρεμία, σημαίνει ότι έχει εμφανιστεί φλεγμονή (αρθρίτιδα). Η δυσκαμψία σημειώνεται έως και 30 λεπτά το πρωί και με παρατεταμένη ακινησία.
Ο περιορισμός της κινητικότητας των αρθρώσεων αυξάνεται σταδιακά, αυτό ισχύει τόσο για ενεργητικές όσο και για παθητικές κινήσεις. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, εμφανίζεται παραμόρφωση της άρθρωσης και μπορεί να συμβεί λειτουργική βράχυνση του μήκους των άκρων.
Κατά τη διάρκεια της φυσικής εξέτασης Υπάρχει περιορισμένη κινητικότητα των αρθρώσεων, παραμόρφωσή τους, βράχυνση των άκρων, πόνος κατά την ψηλάφηση της άρθρωσης και του τροχαντήρα του μηριαίου οστού και μυϊκή ατροφία.
Εργαστηριακές μέθοδοι δεν είναι απαραίτητα για τη διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του ισχίου. Ωστόσο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη διαφορική διάγνωση της κοξάρθρωσης με αρθρίτιδα (ρευματοειδής και χρόνια), αφού στην αρθροπάθεια δεν υπάρχουν φλεγμονώδεις αλλαγές στη γενική εξέταση αίματος και στον ρευματοειδή παράγοντα και δεν αυξάνεται το επίπεδο του ουρικού οξέος. Επιπλέον, χρησιμοποιούνται εργαστηριακές εξετάσεις για τον εντοπισμό αντενδείξεων σε φαρμακευτικές θεραπείες.
Ενόργανες μέθοδοιγια τη διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας των αρθρώσεων του ισχίου:
- Ακτινογραφία - Αυτή είναι η κύρια μέθοδος για τη διάγνωση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου. Η ακτινογραφία δείχνει αλλαγές χαρακτηριστικές της κόξαρθρωσης: στένωση του χώρου της άρθρωσης, οστεόφυτα, διάβρωση και εξέλκωση της επιφάνειας του χόνδρου, υποχόνδριες κύστεις και οστεοσκλήρωση. Η εξέταση με ακτίνες Χ είναι η κλασική μέθοδος για τη διάγνωση της κοξάρθρωσης και τα σημεία με ακτίνες Χ αποτελούν τη βάση για την ταξινόμηση της κόξαρθρωσης. Ωστόσο, άλλες μέθοδοι χρησιμοποιούνται πλέον όλο και περισσότερο για την απεικόνιση της άρθρωσης, όπως η απεικόνιση με υπερήχους και μαγνητική τομογραφία.
- Υπερηχογράφημα (υπερηχογράφημα) - Το πλεονέκτημα του υπερήχου είναι ότι δεν υπάρχει έκθεση σε ακτινοβολία στο σώμα.
- Απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI) - Σε σύγκριση με άλλες μεθόδους, σας επιτρέπει να βλέπετε πιο καθαρά τις βλάβες των αρθρώσεων.
- Αρθροσκόπηση — σας επιτρέπει να ανιχνεύσετε βλάβη στον αρθρικό χόνδρο: από ζώνες χονδρομαλάκωσης (μαλάκωμα του αρθρικού χόνδρου) με διάμετρο μικρότερη από 10 mm, έως βαθιές ρωγμές, στο υποχόνδριο οστό και τον σχηματισμό βαθιών ελκών. Επιφανειακές και μεσαίες ρωγμές καθώς και επιφανειακές διαβρώσεις μπορούν επίσης να γίνουν ορατές.
Η ανίχνευση της κόξαρθρωσης συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, αλλά κατά την αξιολόγηση μιας συγκεκριμένης κλινικής κατάστασης, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πιθανή δευτερογενής προέλευση της αρθροπάθειας των αρθρώσεων του ισχίου (ως επιπλοκή άλλων ασθενειών, για παράδειγμα ενδοκρινικών διαταραχών).
Θεραπεία αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Η θεραπεία για την οστεοαρθρίτιδα των αρθρώσεων του ισχίου μπορεί να είναι είτε συντηρητική (φαρμακευτική ή μη) είτε χειρουργική. Στα στάδια 1-2 της νόσου χρησιμοποιείται συντηρητική θεραπεία και στα στάδια 3 χρησιμοποιείται χειρουργική θεραπεία. Εάν ο πόνος επιμένει και δεν υπάρχει ανταπόκριση στη συντηρητική θεραπεία, μπορεί επίσης να συνιστάται χειρουργική θεραπεία στο στάδιο 2.
Στόχοι της συντηρητικής θεραπείας:
- βελτίωση της ποιότητας ζωής – ανακούφιση από τον πόνο και αύξηση της κινητικότητας των αρθρώσεων.
- να σταματήσει ή να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου.
Οι μη φαρμακευτικές θεραπείες περιλαμβάνουν:
- Εκφόρτωση της άρθρωσης του ισχίου (μείωση σωματικού βάρους, δημιουργία πρόσθετης στήριξης και μεταφορά μέρους του σωματικού βάρους σε μπαστούνι ή πατερίτσες).
- φυσιοθεραπεία;
- φυσιοθεραπευτικές μεθόδους θεραπείας.
Η θεραπεία της κοξάρθρωσης ξεκινά με μη φαρμακευτικές μεθόδους, με τη φυσιοθεραπεία να παίζει σημαντικό ρόλο. Εάν ο πόνος είναι έντονος, ο ασθενής πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα στήριγμα. Εάν η ασθένεια είναι σοβαρή και υπάρχουν αντενδείξεις για ενδοπροσθετική, ο επίδεσμος πρέπει να χρησιμοποιείται εφ' όρου ζωής.
Φαρμακευτική θεραπεία για την κοξάρθρωση Αυτά περιλαμβάνουν φάρμακα που ανακουφίζουν από τα συμπτώματα της νόσου. Πρόκειται για αναλγητικά και φάρμακα από την ομάδα των μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ). Τα ΜΣΑΦ διακρίνονται σε μη εκλεκτικά και εκλεκτικά.
Τα παυσίπονα και τα ΜΣΑΦ για την οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης του ισχίου χρησιμοποιούνται βραχυπρόθεσμα για την ανακούφιση από τον πόνο και τη φλεγμονή. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει αποδεδειγμένο πλεονέκτημα ενός μη στεροειδούς αντιφλεγμονώδους φαρμάκου έναντι ενός άλλου, επομένως η επιλογή ενός συγκεκριμένου φαρμάκου εξαρτάται από τις παρενέργειες που προκαλεί και τη συγκεκριμένη κλινική κατάσταση.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι τα ΜΣΑΦ έχουν μια σειρά από παρενέργειες. Κατά την κατάποση, η βλεννογόνος μεμβράνη του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου προσβάλλεται, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε έλκη και αιμορραγία. Ορισμένα ΜΣΑΦ έχουν τοξικές επιδράσεις στο ήπαρ και τα νεφρά. Επιπλέον, τα ΜΣΑΦ βλάπτουν τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων, με αποτέλεσμα ο ασθενής να έχει μειωμένο σχηματισμό θρόμβων και τάση για αιμορραγία. Με παρατεταμένη χρήση, τα ΜΣΑΦ καταστέλλουν τις αιμοποιητικές διεργασίες και μπορούν να προκαλέσουν απλαστική αναιμία και ακοκκιοκυτταραιμία. Η λήψη εκλεκτικών ΜΣΑΦ προκαλεί σημαντικά λιγότερες επιπλοκές.
Οι αλοιφές και τα τζελ που εφαρμόζονται εξωτερικά προκαλούν λιγότερες παρενέργειες από τα από του στόματος φάρμακα. Για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, χρησιμοποιούνται φάρμακα με θερμαντικό και αναλγητικό αποτέλεσμα. Μπορεί να περιέχουν τερεβινθίνη, μενθόλη, εστέρες νικοτινικού οξέος, σαλικυλικά και δηλητήριο μέλισσας. Οι εφαρμογές ΜΣΑΦ έχουν επίσης καλό αποτέλεσμα.
Εάν ένα παυσίπονο και τα ΜΣΑΦ δεν έχουν αποτέλεσμα ή δεν μπορεί να επιλεγεί η βέλτιστη δόση του φαρμάκου, μπορούν να συνταγογραφηθούν παυσίπονα κεντρικής δράσης για μικρό χρονικό διάστημα.
Τα ενδοαρθρικά κορτικοστεροειδή χρησιμοποιούνται για τη φλεγμονή. Τα κορτικοστεροειδή χρησιμοποιούνται όχι περισσότερο από δύο έως τρεις φορές το χρόνο, καθώς η συχνότερη χρήση μπορεί να οδηγήσει σε εκφύλιση του χόνδρου.
Τα φάρμακα βραδείας δράσης που ανακουφίζουν από τα συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνουν χονδροπροστατευτικά, ασαπωνοποίητες ενώσεις από αβοκάντο ή σόγια και υαλουρονικό οξύ. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνονται στις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου κατά των Ρευματισμών για τη θεραπεία της αρθροπάθειας των αρθρώσεων του ισχίου. Το φάρμακο ανακουφίζει από τον πόνο και βελτιώνει την κινητικότητα των αρθρώσεων.
Αντικατάσταση ισχίου Χρησιμοποιείται σε σοβαρές περιπτώσεις του σταδίου III, όταν ο πόνος δεν μπορεί να εξαλειφθεί και η κινητικότητα των αρθρώσεων είναι σημαντικά περιορισμένη. Η αρθροπλαστική ισχίου οδηγεί σε μείωση του πόνου, βελτίωση της λειτουργικής κατάστασης της άρθρωσης και στην ποιότητα ζωής του ασθενούς. Το αποτέλεσμα διαρκεί 10-15 χρόνια, μετά από τα οποία μπορεί να χρειαστεί περαιτέρω χειρουργική επέμβαση. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, η άρθρωση του ισχίου αντικαθίσταται με τεχνητή απομίμηση από κεραμικό, μέταλλο (οι προθέσεις τιτανίου χρησιμοποιούνται συχνότερα) ή πολυμερές.
Πρόβλεψη. Πρόληψη
Η πρόγνωση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου ως προς τη ζωή του ασθενούς είναι ευνοϊκή, αλλά η νόσος συχνά οδηγεί σε αναπηρία. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 80% των ηλικιωμένων ασθενών με κόξαρθρο έχουν περιορισμένη κινητικότητα και το 25% δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει καθημερινές δραστηριότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρωτογενής πρόληψη της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου είναι σημαντική.
Μέτρα πρόληψης:
- Μειώστε το σωματικό βάρος. Προκειμένου να μειωθεί το βάρος και η καταπόνηση των αρθρώσεων, είναι απαραίτητη μια αλλαγή στη διατροφή. Επιπλέον, η μείωση του όγκου του λιπώδους ιστού μειώνει την ποσότητα των φλεγμονωδών μεσολαβητών που απελευθερώνει.
- Αποφύγετε τη βαριά σωματική εργασία και την υπερένταση των αθλημάτων. Η σωματική υπερφόρτωση είναι συχνά αιτία αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου, ενώ η μέτρια σωματική δραστηριότητα, αντίθετα, βελτιώνει την κατάσταση του αρθρικού χόνδρου, διατηρεί τη φυσιολογική του κινητικότητα και μειώνει το φορτίο σε άλλες αρθρώσεις.
- Διορθώστε την υποκείμενη νόσο. Εάν ένας ασθενής έχει ασθένειες που μπορεί να οδηγήσουν σε δευτεροπαθή κοξάρθρωση (ενδοκρινική, ρευματική και άλλες), η θεραπεία της υποκείμενης νόσου είναι απαραίτητη. Η ομαλοποίηση των επιπέδων των ορμονών και η επίτευξη σταθερής ύφεσης των ρευματικών παθήσεων είναι τόσο η πρωταρχική πρόληψη της αρθροπάθειας όσο και η επιβράδυνση της ανάπτυξής της.
- Οδηγήστε έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Μια ισορροπημένη διατροφή με επαρκείς φυτικές και ζωικές πρωτεΐνες, πολυακόρεστα λιπαρά οξέα και περιορισμός των απλών υδατανθράκων καθώς και μέτρια σωματική δραστηριότητα μπορούν να αποτρέψουν την εμφάνιση της κόξαρθρωσης ακόμη και με την παρουσία παραγόντων κινδύνου.
Επί του παρόντος, η πρόληψη των παθήσεων του ισχίου είναι υποχρεωτική στη νεογνολογία και την παιδιατρική. Η έγκαιρη διόρθωση της συγγενούς δυσπλασίας της άρθρωσης του ισχίου μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο κοξάρθρωσης στην ενήλικη ζωή.